fot. Adam Olszak

Kłamiesz kłamiesz kłamiesz
Kłamiesz kłamiesz kłamiesz

Kłamstwo to twoje drugie imię
Na każdym kroku, w każdej chwili
Oddychasz kłamstwem, żyjesz nim

Z kłamstwa utkane twoje słowa
Sączą się z ciebie jak trucizna
pełzają jak trujący dym

Kłamiesz kłamiesz kłamiesz
Kłamiesz kłamiesz kłamiesz

Kłamstwem twa mowa przesiąknięta
Składasz się cała z pustych dźwięków
Fatamorganą jesteś złudną
Płaskim obrazkiem na ekranie

Opakowaniem plastikowym
Tych, co zaufać tobie chcieli
Porażasz żądłem jadowitym
Które morduje zaufanie.

Kłamiesz kłamiesz kłamiesz
Kłamiesz kłamiesz kłamiesz

Jesteś bańką mydlaną
Utkaną z iluzji
Niczym obraz odbity
Na powierzchni wody
Lepkim miodem zatrutym
Na naiwne muchy

Jak pająk co sieć swoją snuje
Słodką trucizną ją pokrywa
By zwabić tych co szczęścia pragną
Uwikłać w sieć, odebrać radość
Poddać kontroli, wyssać życie

Kłamiesz kłamiesz kłamiesz
Kłamiesz kłamiesz kłamiesz

Jak żmija co ucieczki szuka
W swych kłamstwach wijesz się bez końca
Aż padniesz nimi przygnieciona

Jak dom bezmyślnie zbudowany
Z piękną fasadą, choć na piasku
Co runął z hukiem w mrok i zamęt!

Kłamiesz kłamiesz kłamiesz
Kłamiesz kłamiesz kłamiesz